[Note] บทความเรื่องฝึกงานพวกนี้เป็นเรื่องการฝึก’านของผมเมื่อปี 2010 นู่น ซึ่งผมเขียนไว้ใน Exteen เอาไว้นานม้ากกกกกกกกกก ก่อนที่จะย้ายออกมาอัพใหม่ ซึ่งภาษามันอาจจะดูเกรียนมากๆและเก่าๆหน่อยนะจ้ะ จุ้ฟ <3
จุดเริ่มที่ทำให้ผมกลับมาเขียนเอนทรี่นี้คือ การพูดคุยกับเพื่อนคนนึงไม่นานมานี้ครับ หลังจากที่ชวนผมไปแดกเหล้าที่ผับไม่สำเร็จ
“มึงนี่ใช้ชีวิตวัยรุ่นไม่คุ้มเลยว่ะ”
ผมไปไกลถึงครึ่งซีกโลก ไปฝึกงานมาสองประเทศ เดินทางพรุนไปครึ่งยุโรป ไปอยุ่ ไปอาศัย ไปเรียนรู้ ไปทำงาน ได้ประสบการณ์กลับมาตั้งเยอะ ทั้งหมดที่ผมได้มา โอเค มันอาจไม่ใช่ผมคนเดียวในประเทศไทยที่ได้ทำแบบนี้ มีอกีหลายคนทำได้ดีกว่าผมอีก ผมอาจจะดูหลงตัวเอง แต่ผมบอกได้เลยว่า 90% ของเด็กไทยในช่วงชีวิตไม่เกินมหาลัยไม่ได้มีแบบนี้เท่าผมแน่ๆ
แล้วแบบนี้จะบอกว่ากูใช้ชีวิตวัยรุ่นไม่คุ้มเหรอวะ?
จำได้ว่าตอนนั้น อาจารย์สอนวิชาโปรแกรมมิ่ง พารุ่นพี่คนนึงมาพูดกับรุ่นน้องปีหนึ่ง เกี่ยวกับประสบการณ์ในการไปฝึกงานที่ นอร์เวย์ มาครับ ตลอดเวลาที่พี่เค้าพูด ผมตั้งใจฟังอยู่ตลอด แล้วพอพี่เค้าพูดจบ มันก็เกิดแรงผลักดันในตัวผม เป็นคำที่ผมคิดไว้เลยว่า “สักวันกูต้องทำให้ได้แบบพี่ และต้องไปให้ได้”
แต่ความคิดนั้นมันก็ค่อยๆละลายหายไปกับเวลาตลอดเวลาที่เรียน ปี 1 2 3……(อ้าว = =”)
..
งานนี้จัดเต็ม มีอะไรขนไปโชว์อาจารย์ให้หมด
แล้วก็มาถึงวันสอบสัมภาษณ์ (ไม่ใช่ที่ไหนหรอก ในภาควิชาเนี่ยหละ)
มีคนมาสมัครสัมภาษณ์ทั้งสิ้น ….. 5 คน…..
แต่อีกใจนึง คือ เฮ้ย นักเรียนในภาคมีเป็นร้อย ป้ายประกาศก็ติดไว้ทั่ว ทำไมมีมาแค่นี้วะ ไม่สนใจจะไปหน่อยเหรอ โอกาสแบบนี้หาได้ง่ายๆที่ไหนวะ?
ขอบคุณ พี่พีช ที่มาพูดในวันนั้นเป็นแรงบันดาลใจให้ผม
ขอบคุณ อาจารย์ฉวีวรรณ ที่พาพี่พีชมาพูดวันนั้น ไม่งั้นผมก็นั่งหลับตามปกติเนี่ยหละ (อ้าว!)